اینترنت اشیای پزشکی (IoMT) با توانمندسازی حسگرهای متصل به بدن بیماران، افق تازه‌ای در ارائه خدمات درمانی می‌گشاید. در این سامانه‌ها، کاربران داده نظیر پزشکان ممکن است نیازمند پردازش اطلاعات جمع‌آوری‌شده از حسگرهای متصل به بدن صاحبان داده همچون بیماران باشند. اما محدودیت منابع این حسگرها، نیاز به برون‌سپاری پردازش داده‌ها به زیرساخت‌های ابری را اجتناب‌ناپذیر می‌سازد. از سوی دیگر، سپردن اطلاعات حساس بیماران به سرورهای ابری، نگرانی‌های جدی درباره محرمانگی و حریم خصوصی ایجاد می‌کند. به‌منظور حفاظت از این اطلاعات، داده‌ها پیش از ارسال رمزگذاری می‌شوند؛ گرچه این کار پردازش روی داده‌ها را غیرممکن می‌سازد. در این میان، رمزگذاری همریخت به‌عنوان راهکاری نوین و کارآمد، امکان انجام محاسبات بر داده‌های رمزشده را بدون نیاز به رمزگشایی فراهم کرده است، هرچند همچنان با چالش‌هایی همراه است: نخست آن‌که رمزگشایی نتایج مستلزم دسترسی به کلید خصوصی صاحبان داده است؛ بنابراین، آنها یا باید به‌صورت برخط در دسترس باشند یا کلید خود را در اختیار کاربران قرار دهند که با اصول امنیتی در تضاد است. این مشکل در پردازش داده‌های متناظر با چندین صاحب داده پیچیده‌تر  نیز می‌شود. همچنین، اگر نتیجه پردازش‌شده حاوی اطلاعات حساس باشد، امکان دسترسی بیماران به آن می‌تواند موجب افشای ناخواسته اطلاعات و نقض حریم خصوصی سایر بیماران گردد. در این مقاله، سازوکار رمزگذاری جدیدی با عنوان NAHC ارائه می‌شود که با تکیه بر ویژگی‌های همریختی، کنترل‌دسترسی و غیرتعاملی بودن، پردازش ایمن داده‌های رمزشده را بدون نیاز به تعامل میان صاحبان و کاربران داده ممکن می‌سازد. در این طرح، هر یک صاحبان داده اطلاعات خود را با کلید شخصی  خود رمزگذاری و در فضای ابری ذخیره می‌کنند. به‌علاوه، کاربران مجاز، ابتدا داده‌های موردنظر خود را از سرور ابری انتخاب کرده و سپس داده‌های
رمزگذاری شده خود را برای پردازش به سرور ارسال می کنند. درنهایت، آنها بدون توجه به دستورات پردازشی اعمال‌شده روی داده‌های رمزشده و بدون نیاز به تعامل با صاحبان داده، نتیجه پردازش شده را در صورت مجاز بودن رمزگشایی می‌کنند. ارزیابی‌های امنیت و کارایی انجام‌شده نیز نشان می‌دهد که NAHC علاوه‌بر امنیت اثبات‌پذیر، از نظر عملیاتی نیز کارا و قابل پیاده‌سازی در سناریوهای واقعی است.